از شما خواننده محترم به خاطر این شروع غم انگیز یا بهتر بگویم ترسناک پوزش میخواهم. قضیه این است که رفته بودیم ختم همسر آقای کشاورز - راننده محترم سرویسمون - نکته ای که برای همکاران دانشگاهی حاضر در جلسه جالب و یا شاید انتقاد آور بود همین رسم و رسومی است که مداحان در انتخاب شعرها و آوازهایشان دارند یعنی به جای اینکه تسلی خاطر باشد به عکس تسری اندوه است.

حاشیه مطالب:

یکی از خوانندگان گرامی برایم ایمیل زده بود که چرا از شیراز اینقدر ایراد می گیرم. شیراز مردمان با صفائی دارد و اینها ... باید در پاسخ به این دوست عزیز عرض کنم که خاطر شیراز پیش اینجانب خیلی عزیز است که دقت می کنم و وقت گذاشته و سعی می کنم با نوشته هایم نسبت به بهبود وضعیت کمک کنم. نوشته های من هر جا بوده همراه با پیشنهاد هم بوده است و اعتقادم این است که شهرهای بزرگی مثل شیراز که کلانشهرهای ایران و در قیاس منطقه ای صادر کننده فرهنگ می باشند لزوماً باید دائم در ویرایش و آموزش باشند و ساکنان آن در این خصوص فوق العاده حائز اهمیت هستند من درنوشتن هم دستاوردها و پیشنهاد های شخصی و اکثراً برگرفته از منایع علمی را با شما مطرح می کنم و هم بسیاری نظرات را می گیرم که گاهاً بهره ام از نظرات بیشتر است و همین مرا تشویق به دوباره نوشتن میکند. برخی از رفتارها نیز خاص جامعه ایرانی یا جهانی است و مختص شیراز نیست.